To dzisiaj! To dzisiaj!
To już dzisiaj!
Jak co dzień, George.
- Ale to jest ten dzień. - Racja.
- Mogę iść z wami? - Masz lekcje, George.
- Będzie tu, gdy wrócę? - Tak sądzę.
Będziemy trenować grę w piłkę. I zapasy.
Nauczę go pluć.
- Cieszę się na to. - My też.
Jak sprawdzicie, że to ten?
Nie wiem. Może...
Poczujecie to.
Cześć, skarbie.
Pamiętajcie, chcę braciszka, a nie wielkiego brata.
SIEROCINIEC MIEJSKI NR 3
Przejrzeliśmy wasze papiery, chyba wszystko gra.
Adopcja nie dla każdego...
ale wy chyba macie dużo miłości do dania.
I jak się z tym czujecie?
- Aż... - Drżymy...
Z oczekiwania.
Przerwa.
Pora, byście ich poznali.
Nie krępujcie się. Są do tego przyzwyczajone.
Dziękujemy.
Wspaniali ludzie.
Brawo, Red.
Frederick, spójrz na nie.
- Jak tu...? - Wybrać? Wiem.
- Wszystkie są... - Cudowne.
Wiecie, co jest cudowne?
Cudowne jest, że oboje już wiecie, co powie to drugie...
zanim to się stanie.
Choć to nie moja sprawa.
To się zdarza, gdy ludzie dużo są ze sobą.
Jako rodzina.
Rodzina. To jest coś!
No cóż, jeśli o to chodzi, macie duży wybór.
Zaraz znajdziemy to, czego szukacie.
Z dziewczynek, Susan zna francuski.
A Edith, o tam, może stepować dmuchając balony.
A może chcieliście chłopca?
W gruncie rzeczy raczej chłopca.
W takim razie...
Benny umie stać na rękach.
Andy umie przebiec 100 m w mgnieniu oka.
Dużo wiesz o wszystkich.
To dlatego, że jestem tu już tyle czasu.
Spójrzmy prawdzie w oczy. Nie każdy mnie zechce.
Nie martwcie się wyborem.
Zawsze jest tak samo.
Najpierw każdy jest zagubiony. Wystraszony.
Potem kogoś spotyka.
Rozmawia z nim.
I naraz...
po prostu to czuje.
Jesteście pewni, że jego wyjątkowość was nie zrazi?
O, nie.
Jego wyjątkowość pasuje do rodziny Malutkich.
Państwo Malutcy, z reguły zniechęcamy pary do
adoptowania dzieci spoza własnego...
gatunku.
To się rzadko udaje.
W tym przypadku się uda.
FORMULARZ ADOPCYJNY
Nazwisko
Adoptująca matka Malutka
Adoptujący ojciec Malutki
Adoptujące rodzeństwo George
Żegnaj, Stuart!
Żegnaj! Będziemy tęsknić!
Jak mam do was mówić?
- Mama. - I tata.
Jeszcze radosna wiadomość. Masz brata.
George'a.
Brat!
- I jak do niego mówić? - George.
Stuart, oto nasz dom rodzinny.
Każdy Malutki potrafi go odnaleźć.
Nawet bez adresu.
Jakby mieli go już w sobie.
W sobie.
Oprowadzić cię?
Nie mam pieniędzy.
To wuj Crenshaw, to kuzyn Edgar, a to dziadek Spencer.
To ciocia Beatrice...
a to George, twój brat.
Już się cieszy, że mnie widzi.
To już niemal wszyscy, poza...
Śniegus! Zostaw go!
Natychmiast wypluj Stuarta.
Nic ci nie jest?
Zaraz!
W porządku.
Nie wolno ci tknąć Stuarta.
Nigdy, albo pójdziesz sobie w świat.
Stuart to rodzina. Nie jest do jedzenia.
Mamo, tato, wróciłem!
Mój brat już tu jest?
- O tak. - Gdzie on jest?
Tu. Stuart, to jest George.
George, to Stuart, twój nowy brat.
No nie. Naprawdę?
Naprawdę, George. To twój nowy brat.
Wygląda trochę jak mysz.
Jestem trochę jak mysz.
Rozumiem.
Muszę iść.
Wydaje mi się, czy był rozczarowany?
Po szkole zawsze jest zmęczony.
Rozgrzewa się przy obiedzie.
Pyszny klops, kochanie.
Po kajeńsku.
Poznamy się trochę bliżej?
George? Nie chcesz o nic zapytać Stuarta?
Śmiało. Czytaj we mnie jak w książce.
Pytaj o wszystko, co ci tylko strzeli do głowy.
Możesz podać sos?
- Twoja sypialnia. - Spodoba ci się.
Przestronna.
Dobranoc, mamo.
Dobranoc, tato.
- Dobranoc, synu. - Dobranoc, skarbie.
Dobry kotek.
Ładny kotek. Dobry.
Wygodnie ci?
O tak, dziękuję. Bardzo.
A ja mam spać na dywaniku, mały szczurze!
- To nerwy. - Nerwy? Dawno mi puściły.
Może coś na to zaradzę.
Co ty na to? Podrapać cię za uchem?
Albo po brzuchu?
Może podrapiesz go od środka?
Zbijasz mnie z tropu. Jesteś kotem domowym.
Domowym! Ale to nie twój dom!
Ja to kot. A ty mysz. Wracaj do norki.
To moja rodzina.
Tylko twoja?
Czytaj z moich różowych ust: tak.
Nie do wiary. Sprzeczam się z przekąską.
Nie wyglądaj oknem.
Koty się dowiedzą i będę zhańbiony.
Muszę się odprężyć. Gdzie moja piłka?
- George? Pora wstawać. - Dobrze, mamo.
Stuart, ty też.
Dobrze, mamo.
George, nastawiam pranie.
Prosto do szybu, proszę!
Dziękuję.
O rany.
Mamo! Hej! Mamo!
Mówi Stuart! Jestem w pralce! Mamo!
Hej, mamo!
Dokąd idziesz?
- To dziwne. - Co takiego?
- Wydawało mi się, że ktoś puka. - Pięknie wyglądasz.
Może porozmawiamy z Georgem, nim wyjdziesz?
- O czym? - O Stuarcie.
Chyba nie odnalazł się w sytuacji.
Śniegus! Bogu dzięki, że jesteś.
Jestem zamknięty w pralce!
Pomożesz? Możesz to wyłączyć?
A niby po co?
Uwielbiam ten widok.
Bardzo śmieszne, Śniegus.
- Tak nie można! - Gadaj zdrów.
Dokąd idziesz?
Patrzeć na ulicę, ziewać, lizać się.
A wierz mi, że mogę to robić godzinami. Ciao!
Myślisz, że mu tu dobrze?
Jak nigdy dotąd.
Pomocy! Niech ktoś mi pomoże!
Hej, Stuart.
Stuart, gdzie jesteś?
Stuart, nic ci nie jest?
Nic, mamo. Tylko...
Wyzdrowieje?
No cóż, dla chłopaka jego rozmiaru tyle detergentu...
To aż dziwne, ale chyba z tego wyjdzie.
I jest teraz bardzo czysty.
Cieszę się, że wyzdrowiałeś.
Sprawimy ci nową garderobę.
Proszę.
Chodź, George.
Nie chcę robić zakupów ze Stuartem.
- Trzeba... - Z nim porozmawiać. Racja.
George, porozmawiajmy o Stuarcie.
Chcę tylko powiedzieć, że gdybyście spędzili razem
trochę czasu, jak bracia...
Spójrz tylko!
Ależ, George, ty masz już piękną łódź.
Nie jest skończona.
Przyłóż się. Wkrótce regaty.
Co z tego?
Nie chcesz startować?
- Nie jestem w tym najlepszy. - No to co?
Wynik nie gra roli. Dasz z siebie wszystko, to zabawa!
Zabawnie jest przegrywać?
Chyba coś w stylu oficjalnym.
Co do materiału, musi być oddychający.
Syn lubi ryć i wspinać się...
albo zwyczajnie wałęsać.
Z pewnością znajdziemy coś odpowiedniego.
To Barbados Ben.
Ben kucharz.
Ben drwal.
I wreszcie Ben gladiator.
- Czy Ben zawsze się tak ubiera? - Skądże.
Ben ma zmienne nastroje, a o wszystkim decyduje charakter okazji.
Załóżmy, że ta okazja to zwykła uroczystość rodzinna?
Chyba mam coś w sam raz.
Tam są.
George?
Zakupy?
- I jak leży? - Proszę nie wchodzić.
Wstydliwy.
I jak wyglądam?
- Świetnie. Nie do poznania. - Przystojniak.
Jak każdy Malutki.
Naprawdę?
To dobrze.
Bałem się, że będę wyglądał jak Ben.
Cześć, ciociu.
- Crenshaw! - Frederick!
Mały ha, Mały ho.
Mały w górę, Mały w dół!
Przynosimy Stuartowi prezenty.
Gdzie siostrzeniec?
Rodzina Malutkich rośnie w oczach.
Rany.
Ale tu Malutkich!
Wuj Crenshaw!
Jest mój ulubiony siostrzeniec.
Nie mów już tak, Crenshaw.
Racja. Teraz mamy dwóch ulubieńców.
- Gdzie ten mały? - Trzeba rozpakować prezenty.
Macie coś dla mnie?
Proszę o uwagę. Chcemy wam kogoś przedstawić.
To jest Stuart.
Dzień dobry... wszystkim.
- On jest m... - Milutki!
- Milutki. - Właśnie, racja.
Tego słowa szukałem.
Stuart, patrz.
Spójrz. To prawdziwy schmelling.
- Są najlepsze. - Znasz powiedzenie...
- "Jeśli kręgle..." - "To schmelling".
Patrz, Stuart.
Wskakuj, synu. Rozgość się tam.
Chyba musi do tego dorosnąć.
Troszkę urósł, odkąd tu jesteśmy.
Mnie się to zdarzyło. Pewnego lata, wystrzeliłam w górę.
Mogę coś powiedzieć?
W sierocińcu opowiadaliśmy bajki
jak znajdziemy rodzinę i wyprawimy przyjęcie.
Przyjęcie z ciastami, prezentami i szerokim wyborem mięs.
Dla całej, dużej rodziny, która dobrze nam życzy.
Nie znam się na rodzinie...
ale ta jest najmilsza na świecie.
Więc chciałem wam podziękować.
Bo teraz już wiem...
że bajki mówią prawdę.
Bajki mówią prawdę?
Zaraz wykaszlę kłębek sierści.
Pora na najlepszy prezent.
To coś dla ciebie i George'a.
Stań obok niego.
To coś, co mnie i waszemu ojcu dało...
godziny zabawy, gdy byliśmy młodzi, tak jak ty i Stuart.
Ta piłka należała do waszego pra-pra-pradziadka...
Jedediasza Malutkiego.
Pamiętasz, Frederick, jak rzucaliśmy nią w letnie dni?
Zabierz brata na dwór i wypróbujcie tę końską skórę.
Co ty na to? Gotowi?
Powariowaliście?
Rower, kula do kręgli?
Ma rzucać piłką baseballową? Co jeszcze ma robić?
Nie jest moim bratem. To mysz.
- Pora na nas. - Świetny pomysł.
Co? Gdzie?
Coś ci się stało? O co chodzi?
Chciałem tylko o coś zapytać, ale już spaliście.
- O co? - O moją prawdziwą rodzinę.
Do której jestem podobny.
Nienawidzi nas.
Nikt nas nigdy nie nienawidził.
Nie, to nie to. Zupełnie nie o to chodzi.
Tylko o to...
że czegoś tu brakuje.
Czuję w sobie jakąś pustkę...
i chcę się dowiedzieć, co ją zapełniało.
Masz w sobie jakąś pustkę.
To takie smutne.
O rany. Mam nadzieję, że nie jesteście zgnębieni i rozczarowani.
- Ależ nie. - Nie.
Nie jesteśmy zgnębieni.
Ani trochę.
- Na pewno? - Oczywiście, Stuart.
I jeśli chcesz, to dowiemy się, co robią twoi rodzice.
A więc dobranoc.
Nie ma mowy. To wbrew regułom.
A mysie rodziny trudno znaleźć.
One nie lubią formularzy.
Ale on ma pustkę.
Są problemy ze Stuartem?
Problemy? Nie, nic podobnego.
- Było trochę... - Trudności.
Trudności?
Na przykład na początku kot chciał go zjeść.
Wypluł go, oczywiście, i to raz, dwa.
Pani Keeper...
Chce znać los swej rodziny.
Każde dziecko by to dręczyło.
Tak.
Hej, Śniegus?
Sądzę, że kiepsko zaczęliśmy.
Ciekawe, czy moglibyśmy zacząć od nowa.
Bez uprzedzeń.
Co ty na to? Będziemy kumplami?
Nie.
A więc dobrze.
Miesza mi we łbie. Próbuje mnie zbzikować.
Chory gryzoń!
Śnieżny, wpuść mnie! Umieram z głodu! Co tam masz?
O nie! Monty Żarłok.
Jak zobaczy Stuarta, wszystkim opowie.
Odejdź! Nic nie mam.
Proszę.
Wybrzydzam tylko na mielone.
Po tym mam gazy, okropność.
Pech, bo to mielone.
Żebrak nie narzeka. Biorę, jak leci.
Nie, Monty. Stój!
Jem ze śmietników, piję w toaletach.
- Puszczę bąka i już! - Nie, zaraz! Czekaj!
Wspaniale. I co ja teraz zrobię?
Monty, wszystko ci powiem.
Co takiego?
Powiem, żebyś się napchał, ile wlezie.
Dzięki.
Nie poganiam cię, ale już czas.
Malutcy zaraz wrócą, a nie lubią obcych kotów.
Nie, żebyś był obcy.
Śnieżny, co z tobą?
Nic.
To ty zachowujesz się dziwnie.
Co ci? Robaki? Pchły?
Zbladłeś.
- Idź do weterynarza. - Weterynarza? Świetny pomysł.
Wiesz co? Mój mi się nie podoba.
Każe nam czekać i ma zimne ręce.
- Co to było? - Co?
Co to za... Co takiego?
Niegrzecznie tak znikać.
Ależ nie. Lepiej już idź.
Biegnij jak wiatr!
Obrzydlistwo!
Śnieżny, omal zapomniałem ci podziękować.
Co do diabła?
O nie.
Moje spodnie.
Dołączają wariackie nagrody.
Cześć. Musisz być kumplem Śniegusa.
Jestem Stuart.
- Nie uciekasz? - A po co?
Przecież jesteś myszą.
Nie jestem zwykłą myszą.
Jestem członkiem rodziny.
Mysz, która ma w domu kota.
Mysz, która ma własnego kiciusia!
To widocznie zabawne.
Zabawne?! Niech mnie woda zmoczy!
Mysz, która ma w domu kota!
Twój nowy władca.
Niech tylko opowiem chłopakom!
Co za poniżenie!
Zabiję cię!
Wracaj tu!
Dość już miłego kotka. Koniec z tym.
Hej, ty!
Tam ci nie wolno.
To pokój George'a! Wracaj. Wychodź.
Nie zjem cię. Chcę tylko coś ci pokazać.
Co tu robisz?
Pomyślałem, że wpadnę.
Zrobiłeś je sam?
Razem z tatą.
Niesamowite. Czuję się jak na Dzikim Zachodzie.
Trzymaj się, stary.
Sięgnij po broń, psie preriowy z fioletową wątrobą.
Próbuję się skoncentrować.
Wybacz.
To pociąg?
Nie widać, matołku?
Pobawimy się nim? Proszę, proszę, proszę!
Pomocy! Niech ktoś mi pomoże!
Pomocy! Proszę! Niech ktoś mi pomoże!
- Bardzo dziękuję. - Ale z ciebie wariat.
Mam pomysł.
Wskakuj.
Sportowy wóz.
Śmiało, wypróbuj go.
Stuart, coś nie tak?
Nie, nic...
Pierwszy raz poczułem się tu u siebie.
A to co?
A, to.
To Osa.
Jest piękna.
- Nie jest gotowa. - Kiedy skończysz?
Budowałem ją z tatą, ale zrezygnowałem.
Jak to?
Jestem za mały na te regaty.
Wcale nie jesteś mały.
Nie dla mnie.
Nie wiesz, jak wyglądają regaty.
Przychodzą setki ludzi. Cała szkoła.
Zrozum.
A jeśli przegram?
Przynajmniej coś zobaczysz.
Śmiało, George. Co ty na to?
Zaczynajmy.
Wiesz...
nie jestem pewien, czy chcę mieć brata.
A przyjaciela?
Przyjaciel zawsze się przyda.
- George? - Tato?
Widziałeś Stuarta?
Jest tu, ze mną.
Co mu robisz?
Pomaga mi wykończyć Osę.
To wspaniale, synu.
Cudownie.
Na regaty będzie gotowa. Tak?
- Właśnie. - A kiedy są?
- Pojutrze. - Pojutrze?
Zdążymy.
- Chodźmy razem. - Świetny pomysł.
- Byłoby cudownie. - Wszyscy razem.
Cała rodzina.
Mówię ci, Śnieżny, on może wszystko załatwić.
Ale to kot uliczny:
zły, złośliwy i amator waleriany.
Nie bądź mięczak. Chcesz pozbyć się myszy?
- Oczywiście. - A więc dobrze.
Hej, Dymiarz!
Dymiarz, to ja. Monty.
Co jest?
Śniegus chce cię prosić o przysługę.
Śniegus?
Ale męskie imię.
Widzi pan, mam w domu mysz i nie mogę jej zjeść.
Źle trawisz?
Nie. Nie mogę jej zjeść, bo należy do rodziny.
Mysz, która ma kota?
Zabawne, co?
To nie zabawne.
To chore.
Panem kota nie może być gryzoń.
To wbrew prawom natury.
To zagrożenie dla całego gatunku.
- Pomożesz mi? - To już załatwione.
Słyszałeś, Monty? Dziękuję, panie Dymiarz.
Nigdy tego nie zapomnę.
Nie martw się, Piegus. To pestka.
Piegus! Nazwał mnie Piegus.
- Zabawne. - Tak czy siak.
Jezu, te domowe koty.
Zachowa to dla siebie?
Żartujesz? Ani mru-mru. Kapujesz?
On nie lubi mruczeć.
- Stul pysk. - Dobrze.
Ahoj, koledzy żeglarze!
Witam was na 92. dorocznej edycji Regat "Central Park",
imprezy bardzo prestiżowej w tej dziedzinie modelarstwa.
Dzieci z całego Nowego Jorku co rok stają
do tych zawodów.
Kto wygra regaty i wróci do domu z trofeum?
OSA
- Kotwica w górę? - Tak jest.
- Wanty przykręcone? - Tak jest.
- Ster? - Tak jest.
- Żagle? - Tak jest.
Zgrali się.
George, Stuart, może hot doga?
Tak jest.
Górny Manhattan reprezentuje
Osa, którą pilotuje George Malutki.
Wszystko gra na wantach.
Ale sprawdzę jeszcze, czy nie cieknie.
O nie. Anton.
George, co ty? Wyciąłeś ją z tektury?
Dobrze, że jesteś.
Ktoś musi być ostatni.
Nie lubię tego małego.
Przygotowanie do startu.
STANOWISKO SĘDZIÓW
Pora zwodować łodzie i chwycić stery.
Stuart, podasz mi?
Tak, kapitanie.
Ale piękna.
Wszystko dobrze?
- Lepiej wracajmy do domu. - Jak to?
Nie mam dziś farta.
Nie wierzysz w fart.
Może powinienem uwierzyć i dopiero wtedy wystartować.
Słuchaj, wiem, że boisz się przegrać.
Ale wiesz, co mawiają Malutcy?
Ważne, żeby się nie poddawać. Zgoda?
Zuch chłopak.
Na miejsca. Regaty zaraz się zaczną.
A gdzie Stuart?
Proszę uważać!
- Stuart, nic ci nie jest? - Co się stało?
Moja wina. Nie utrzymałem jej.
Brawo, kpt. Frajerze.
George, czekaj.
Skarbie. Wszystko będzie dobrze.
Nie będzie.
Może to się da naprawić. Skleić. Kto wie?
Mamo.
To okropne. Nasze pierwsze wyjście. A ja wszystko zepsułem.
No cóż, Stuart...
to się zdarza.
A co z Georgem?
Poczekaj.
George, wiesz co?
To, że nie możemy startować
w regatach, to nie koniec świata.
Wszystkie łodzie na miejsca. Uwaga, gotowi...
Wyścig trwa.
Wracajmy do domu.
Żagle się wydęły, a... Na tej łodzijest mysz?
- Co ty robisz? - Żegluję. Mam nadzieję.
Stuart, wracaj.
- Nie mogę. - Co?
Nie wiem, jak!
Zawodnicy walczą o pozycję.
Frederick, ja nie chcę.
Twoja matka nie chce.
Nic mi nie jest, mamo!
Dalej, Stuart!
- Wybierz grota! - Co za grota?
Dalej!
Śmiało, Stuart!
- George, już nie płaczesz? - Nie.
- A ty już nie jesteś dupkiem? - Jestem.
Hej, George! Nie zawiodę cię!
Odpływają łodzie w dal...
A jeśli wypadnie?
Jest dobrym pływakiem.
Oszukujesz. Tak nie wolno.
A jednak.
O rany.
- Co on robi? - Chyba balastuje.
Oby umiał pływać.
Osa wychodzi na prowadzenie.
Niedobrze to widzę.
Co ta głupia mysz robi!
Żadna głupia mysz.
Racja. Głupi szczur.
- Daj spokój. - Puść mnie! Puść!
Coś jest nie tak.
Co się dzieje?
Co to za mysz?
To nie mysz. To mój brat.
Mały ha, Mały ho!
Mały w górę, Mały w dół!
Frederick, spójrz na nich.
Wiecie co?
Aż się prosi o fotkę.
Co jest?
Nic, tylko razem...
wyglądacie wspaniale.
Najszczęśliwsza chwila mego życia.
Czuję się, jakbym miał 30 cm wzrostu.
Ja otworzę.
- Pan Malutki. - Tak?
Tutaj. Na dole.
Proszę wybaczyć to najście.
Czy przeszkadzamy?
Jestem Reginald Tęgi. A to moja żona, Camille.
Niezwykle mi miło.
Szukamy Stuarta.
Przyjaźnicie się z nim?
To nie całkiem tak.
- Koledzy żeglarze? - Znów pomyłka.
Reggie, powiedz im.
Jest naszym synem.
Reggie, przestań!
Miło cię widzieć, Stuart.
Musisz nam wszystko opowiedzieć.
Porzuciliście mnie?
Wstyd tak mówić,
ale nie byliśmy zamożną rodziną.
Właśnie. Nie mogliśmy cię wyżywić.
Nie mogliście? A ile on jadł?
George, proszę.
Rozstanie z tobą było dla nas najtrudniejszą decyzją.
- Tak? - O tak.
Teraz możemy być znów rodziną.
Absolutnie. Solone?
Kochanie. Dzieci.
George, Stuart, chyba musimy zostać z Tęgimi sami.
Mama i tata się tym zajmą.
Chyba zdarzyła się pomyłka.
Stuart nie może z wami odejść. On...
Należy do rodziny.
Może tak myślicie, ale nigdy nie będzie rodziną.
Wy możecie tego nie wiedzieć, ale on na pewno wie.
Jest coś, czego nie możecie mu dać,
bo jesteście ludźmi.
Zostanie w nim jakaś pustka.
Pustka.
Mamo...
tato, chcecie, żebym odszedł?
- Nie. - Drogi, to dla twojego dobra.
Ale Stuart tu mieszka.
George, nam też nie jest łatwo.
To wredne!
Nie rozumiem.
To było jak bajka.
Bajki są zmyślone.
A to prawda. Chodzi o twoje prawdziwe miejsce w życiu.
Wróć do domu, Stuart, proszę. Do prawdziwego domu.
Spodoba ci się. Mieszkamy na polu golfowym!
- Co za widok, synu! - Piękny.
Piękny.
Taksówka!
Czemu mysz nie może złapać tu taryfy?
Pożegnacie go ode mnie?
Nie chcę mówić do drzwi od piwnicy.
Oczywiście.
Taksówka!
Hej, taksówka!
Pora na nas!
Do widzenia.
Kochamy cię.
Ja też cię kocham, mamo.
Pani Malutka.
Walizka wygląda na ciężką. Pomóc ci?
Camille?
Frederick, zróbmy coś.
Co?
Przepędźmy ich. Jesteśmy więksi.
"Precz, sio!". Wąsy im odpadną ze strachu.
Eleanor, bądź rozsądna.
Tere-fere.
Coś tu jest nie w porządku. Czuję to.
Spójrz na nich. Pasują do siebie.
Co pasuje, też się psuje. Jako matka Stuarta...
Nie jesteś nią.
Ona niąjest.
Poczekaj!
Chcę ci go dać.
Nie ten wóz, George. Kochasz go, ja tak nie mogę.
Ale ja chcę.
Dzięki, George.
Szkoda, że musisz odejść.
Będę za tobą tęsknić.
Ja za tobą też, George.
Gdy księżyc masz na oku Jak duży kawał pizzy
To amore!
Śpiewaj, Stuie!
Gdy świat cały Iśni Jakbyś przesadził z winem
Jakie potrawy lubisz? Przyrządzę ci je.
Nie umiesz gotować.
Nauczę się. Teraz mam rodzinę.
I trzeba wprowadzić ulepszenia.
- Prawda, Reggie? - Tak, Camille.
Nasz dom rodzinny, Stuie.
Dom rodzinny.
To letnia rezydencja.
W zimie mieszkamy nad delikatesami.
Lubisz wieprzowinę?
- Jak przyrządzoną? - Co?
Wypada z ust grubego, łapiesz i uciekasz.
- To się nazywa nabyty smak. - Nabyty smak! Paradny smyk!
Twoja sypialnia, Stuart.
Chyba ją polubisz.
Dobranoc. Karaluchy pod poduchy.
Nie żartuję z karaluchami. Bądź czujny.
Miło, że pani wpadła to omówić.
W gruncie rzeczy muszę wam coś powiedzieć.
Lecz najpierw, jak wam idzie?
- To było trudne. - Trudne?
- Bardzo trudne. - Bardzo trudne?
- Gorzej. - Gorzej niż trudne?
- Tak, prawie... - Nieznośne.
Tego słowa szukałam.
Może przychodzę nie w porę.
Ale mam dla was wiadomości.
Jakie?
- Mieli wypadek. - Kto?
Rodzice Stuarta.
Mój Boże. Ale przeżyli?
Nie. Niestety nie.
- O nie! Mój Boże! - Co się stało?
Cóż, jak się wydaje, poszli na zakupy, do działu konserw.
Runęła na nich niestabilna piramida puszek.
Aż trudno było ich odkopać.
Zostali zidentyfikowani po zębach.
Jakie to straszne!
Zupa grzybowa. Na wyprzedaży.
To bardzo ciężka zupa.
Co na to Stuart?
On nic nie wie.
Nie wie?
A czy musi wiedzieć?
Czy nie będzie się dziwił, gdzie zniknęli?
Nie żyją od wielu lat.
Od lat? Jak to możliwe?
Zmarli dawno temu. Co was dziwi?
Rodzice Stuarta zabrali go trzy dni temu.
Trzy dni temu? Rodzice Stuarta zginęli
w tragicznym wypadku lata temu.
Przecież mówię.
Musimy wezwać policję.
Pani Malutka?
Detektyw Sherman. Mój partner, detektyw Allen.
- Państwa syn zaginął? - Zaraz opowiem.
Wiedzą o Tęgich!
- Wydało się. Co robić? - Opanuj się.
Jestem aż po wąsy w tarapatach!
Spokojnie. Nie pobrudź sobie futerka.
Potrzebujemy nowy plan.
Zrobimy to, od czego trzeba było zacząć.
- Skasujemy go. - Skasujecie?
Ależ co ty! Wkroczyła policja.
Wypędzą mnie.
Nie jestem kotem ulicznym.
Nie chcę stracić koszyka ani gumowej piłeczki!
Kolego, weź się w garść.
To postanowione.
Stuart Malutki zostanie dziś skasowany.
DOWODY
Bardzo dobrze.
Państwo Malutcy, zapraszam na komisariat.
Jaką mamy szansę, że odnajdziemy Stuarta?
Prosto z mostu?
- Nie. - Tylko nie to.
W takim razie...
Stuart pewnie czeka już na was w domu.
Może jednak jakoś to zniesiemy.
W sprawie tego typu,
jeśli porywacze dotąd się nie odezwali,
to nie chodzi im o pieniądze.
- A o co? - O przeżycia.
Właśnie.
Ja przypuszczam, że ta para psycholi
urządziła sobie polowanie na skalę kraju.
Dziękuję.
- Zapomnijcie o nim. - Dziękuję.
Już po nim. Co ja już widziałem!
Phil, gdzie ten album z okropnymi zdjęciami?
Na pewno nie chcecie tego oglądać.
Ale to moment.
Nie patyczkują się. A to?
To spędza sen z powiek.
Czego chcieli?
Gdzie chłopiec?
O nie.
Stuart, zbudź się.
- Ubieraj się. - Po co?
- Przejedziemy się. - Dokąd?
Znajomi chcą cię poznać.
Spotkanie? Jak mam się ubrać?
To bez znaczenia.
- Oficjalna okazja? - Włóż na siebie byle co!
Czemu mama płacze?
Mamo? Nie gniewam się, że oddaliście mnie do adopcji.
A skoro znów jestem Tęgi, zawsze będę się tobą opiekował.
Bo jesteśmy rodziną, mamo.
Rodzina troszczy się o siebie.
Powiedz mu prawdę!
Zawarliście pakt z kotem?
Miał nas na dnie filiżanki.
Było krucho.
I zgodziliście się udawać moich rodziców?
Kłamać i oszukiwać?
Odebraliście mnie Malutkim, kiedy byliśmy tacy szczęśliwi?
Tak!
To wspaniale.
Chyba nie rozumiesz.
Dlatego byłem smutny! I wciąż o nich myślę!
Nie jestem Tęgi! Jestem Malutki!
Stuart Malutki!
Jestem Stuart Malutki!
Stuart, proszę. Wysłuchaj nas.
Koty zdecydowały, że stanowisz ryzyko.
Kazali nam cię wydać.
Jako fałszywy tata, każę ci uciekać.
Wracam do domu.
To wiele mil stąd. Szuka cię każdy kot w mieście.
I możesz się zgubić.
W żadnym razie.
Każdy Malutki znajdzie drogę do domu.
Cześć, fałszywy tato! Cześć, fałszywa mamo!
- Żegnaj, fałszywy synu. - Żegnaj.
Będzie mi go brak.
Mnie będzie brak auta.
Chyba musimy...
Mu powiedzieć.
- Kto ma klej? - Ja kleję.
- Co to? - Robimy plakaty.
Rozwiesimy je w mieście.
Opis Stuarta i obietnica nagrody.
Wspaniałe, co?
To wszystko pomysł George'a.
Nie wolno się poddawać.
Słuchaj, obawiam się, że to nie pomoże.
Dlaczego?
Frederick.
Bo nie ma zdjęcia. Potrzebujemy zdjęcia Stuarta.
Zdjęcie rodziny.
Hej, Dymiarz!
- Cicho. - To ja, Farciarz.
Złe wieści od kotów z Brooklynu. Tędzy nawalili.
Te myszy to szczury.
Wraca do domu. Co robimy?
Nie ma problemu. Pojedzie przez park.
Zaczekamy tam i zrobimy piknik.
- Dobra. Przyniosę śledzie. - Głupek! Prowiant to mysz.
Każdy Malutki znajdzie drogę do domu.
Jestem Malutki. Jestem mały.
Jestem mało zorientowany.
Co słychać?
Jesteś Stuart?
Muszę lecieć.
Gdzie tak śpieszno, myszko?
Tak, dokąd to? Stuart? Jak mu tam?
Wracaj, mały szczurze!
- Ucieka! - Farciarz, za nim!
- Tyłem! - Ale kierowca!
- Dalej! - Mamy go!
Mam go, Dymiarz.
Jedyne co macie to duże gęby.
Więc szybciej!
- Geronimo! - Banzai!
Teraz go mamy!
- Mam go! - Bierz go, Red!
- Paliwo się skończy! - Chyba tobie.
- Biegnij. - Nie moja wina.
To nerwica żołądka.
A ja mam pusty żołądek! Łap go!
Widzieliście to? Cholera.
Nikt by tego nie przeżył.
Myszka śpi już z rybkami.
Ma mokre sny.
Szczur kanalizacyjny! Żyje!
Na mnie nie licz. Kot nie lubi wody.
Red, ty idź.
Do mokrej roboty weź spaniela.
Nie do wiary! Co wy, koty domowe?
O nie! O rany!
O rany.
Crenshaw, Tina, wuj Stretch, bierzecie przedmieścia.
Im gęściej, tym lepiej.
Edgar, Beatrice, Spencer, wy jedźcie do centrum.
Zaułki i boczne ulice.
Estelle.
Lepiej jedź z nimi.
A co ze mną?
Chodź. Obejdziemy park.
Udało się.
Nie do wiary. Jestem w domu.
Mamo! Tato!
Już idę!
To ja, Stuart! Wróciłem!
Gdzie są wszyscy?
Nikogo tu nie ma.
Tylko ty i ja, mały.
Dokąd poszli?
Chyba do kina.
Do kina?
Odkąd zniknąłeś, same bale, kino,
jazda na wrotkach, wesołe miasteczka.
Bawią się jak nigdy w życiu.
- Naprawdę? - O tak.
Wolałbym tego nie mówić, ale oni świętują.
Co świętują?
- Nie wiesz? - Nie.
Cieszą się, że się ciebie pozbyli.
To kłamstwo! Nie wierzę ci.
Och, chłopcze.
Wolałbym ci tego oszczędzić. Pęknie ci serduszko.
Spójrz tam.
Na co?
Sam zobacz.
Nie czekali z tym długo.
Pani Malutka mówi: "Kto chciałby na niego patrzeć"?
- Naprawdę? - Tak.
- A George? - Dała mu zdjęcie, a on je podarł.
- Naprawdę? - O tak.
Dałbym ci strzępki, ale pan Malutki je spalił.
Ostrzegałem cię, Stuart. Mówiłem, że to się nie uda.
Powinienem był wiedzieć.
To było za dobre.
Co teraz zrobisz?
Nie wiem. Chyba...
Zaraz wyjedziesz. Świetnie.
Powiem im, że wpadłeś,
chociaż pewnie ich zemdli.
Żegnaj, Śniegus.
Cześć, kolego.
Chyba tego nie przeżyję.
Prawie skończyłem.
Późno już. Pora wracać.
- Wisi na każdym drzewie. - Świetna robota.
- Dobry pomysł? - Jeszcze jak.
To dobre zdjęcie Stuarta.
Jemu chyba nie da się zrobić złego zdjęcia.
Wystarczy poczekać,
aż ktoś zadzwoni i powie nam, gdzie jest Stuart.
Właśnie.
Jak go nie znajdziemy, pęknie mu serce.
Śnieżny! Namierzyli Stuarta. Dymiarz cię wzywa.
Monty, już się położyłem. Jest późno.
A Stuarta nie ma. Może go sobie odpuścimy?
Odpuścimy?
Puścimy go w krąg, a potem z dymem.
Wtedy sobie odpuścimy.
Najpierw go złapmy. Szybko!
Czemu szybko? Co to, zawody?
Dalej! Zbliżamy się, czuję jego zapach.
To byłem ja.
Matka was nie ostrzegała? W nocy do parku?
Moja matka sama grasowała w tym parku.
Powiedz im, Dymiarz.
Twarda była. Prawdziwa święta.
Pytanie. Znacie się na reanimacji?
Pełno tu mysich śladów.
- I co? - Podzielimy się
- i rozejdziemy. - Co za mózg.
Dlatego jest gatto di tutti i gatti.
Idźcie przodem.
Ja się tu wyciągnę.
Stuart, to ty? Co tu robisz?
Urządzam się.
Musisz stąd zmykać.
To Central Park. Sporo tu głodnych kotów.
- Jesteś? - Twój kumpel Monty.
Co on tu robi?
- Usłyszy cię. - A nie powinien?
Śniegus! Stary! Co tam robisz?
O nie. Wspaniale.
Znalazłeś go! Zuch kot!
Hej, wszyscy! Koty, tutaj!
Śnieżny go znalazł!
Brawo, domowy kocie.
Jak go rozszarpiemy, dostaniesz dobry kąsek.
Kąsek? Śniegus, o czym on mówi?
Znasz te koty?
Niezbyt dobrze.
O co chodzi?
- Na co czekasz? - Daj go tu! Umieram z głodu!
Wybacz, mały.
Czekaj, nie!
Postaw mnie!
Do mnie! Czekam z otwartym pyskiem!
Chyba ich jednak znasz.
Dalej! Już czuję jego smak!
Na co czekasz?
Dokąd idziesz?
Osłania tę mysz.
- Za nim! - Ucieka!
- Łapać go! - Dalej!
Śniegus. Dokąd to?
Przytrzymaj gałąź.
- Zejdź ze mnie. - Łapać go!
Uratowałeś mnie?
Postawię sprawę jasno. Robię to dla Malutkich.
Kochają cię. George też.
Nie mogą bez ciebie żyć.
Śniegus, ale mówiłeś...
Wiem, co mówiłem.
Kłamałem, jasne? Witaj na Manhattanie.
To ja cię nienawidzę.
Masz dobre serce.
Dosyć tego.
Śnieżny, co on robi?
To jest nie w porządku.
Co jest, do diabła?
Dymiarz, nazwij mnie mięczakiem,
ale chcę to wszystko odwołać, dobrze?
Za późno.
Daj spokój, Dymiarz. Wysłuchaj mnie.
Stuart nie jest taki zły.
I ma własny wóz.
Uważaj. Sam się o to prosisz.
Śnieżny, co robisz! To tylko mysz.
To nie jest "tylko mysz".
To...
rodzina.
Nawet jesteście podobni.
Tak myślisz? Rodzina musi być do siebie podobna?
Wcale nie musi.
Spójrzcie na niego.
Nienawidzi mnie. A jednak próbuje mnie ratować.
Pewnie go podrapiecie, wiem.
Możecie go nawet zabić,
a się nie ulęknie.
Na tym właśnie polega rodzina. Mam rację?
Może "rodzina" to za mocne słowo.
- Skasować ich obu. - Obu?
To na mnie wam zależy!
Dalej!
Brać go!
Z drogi!
Ucieka! Za nim!
- Spadł do wody? - Coś plusnęło.
Stary, widziałeś? Po prostu zniknął.
Tam jest!
Tam!
Za wysoko. Nie sięgnę.
W takim razie możecie iść do domu.
Proszę, chłopcy. Obiad na stole.
Dobra nasza!
O rany.
Mysz na patyku. Delicje.
Jeszcze trochę. Tak trzymać.
Prawie go mam. Tak trzymać.
Mam go. Jest mój.
Ta gałąź zaraz...
Co my tu mamy?
Nie podchodź! Gałąź pęka!
- Jesteś cały? - Tak, w porządku.
Czekaj. Ja się tym zajmę.
Czym?
Daj spokój. Chyba mi tego nie zrobisz.
Nie staremu koledze.
Nie martw się, stary. Na pewno spadniesz
- na... - Co robisz?
Muszę ci coś powiedzieć!
...łapy!
Zimno! Zimna woda!
Nie umiem pływać.
- Pieskiem! - Prędzej utonę.
A tak lubiłem moje futro.
Będę się lizał przez tydzień.
Jak mógł mi to zrobić? Tyle dla siebie znaczyliśmy!
Przecież ja go kocham!
Hej, chłopaki! Poczekajcie na mnie!
Zbieraj się, Stuart! Już po wszystkim.
Dzięki, Śniegus. Byłeś świetny.
Musiałeś mieć stamtąd niezły widok.
Tym kotom zdaje się, że są twarde.
Ale im pokazałem!
Nieźle, jak na kota domowego!
Jak na martwego kota.
Pożegnaj się, Piegus.
Jemu na imię Śniegus!
Cholernie zimna woda. Nie do wiary!
Pokonany przez mysz i jej kotka. Jest coś gorszego?
Dobry piesek! Nie!
Malutki ha, Malutki ho.
Malutki w górę i w dół.
Wracajmy do domu.
Śniegus, nie wiem, jak ci podziękować.
Lepiej mnie nie kop. Będę miał siniaki.
Wybacz, poniosło mnie. Nie dosiadałem jeszcze kota.
To już ostatni raz.
Trzymaj się, kowboju.
- Dzięki za tę jazdę. - Nie wspominaj o tym. Nigdy.
Mamo! Tato! George!
To ja, Stuart! Wróciłem!
Mamo! Tato! George!
Tak za wami tęskniłem! Myślałem że już was nie zobaczę!
Nie rozumiem. Jakim cudem?
Każdy Malutki potrafi znaleźć drogę do domu. Jest jeszcze Śniegus.
Bez niego nie dałbym rady.
Naprawdę?
O co chodzi?
Tak tylko myślę.
Co, skarbie?
Że to wygląda jak...
Szczęśliwe zakończenie bajki.
Tak.
Właśnie tak.